بارحمت

«لغت نامه دهخدا»

[رَ مَ] (ص مرکب) دارای رحمت. بخشایش گر. بخشایش کننده :
وگر بارت ندادند اندرین در
بر ایشان ابر بارحمت مباراد.ناصرخسرو.
رجوع به «با» شود.