بار خاطر

«لغت نامه دهخدا»

[رِ طِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب)مخل صحبت، واقف گوید :
بار خاطر شدیم یاران را
چو ثمر داد نخل یاری ما.(از آنندراج).
و رجوع به مجموعهء مترادفات ص324 و «بار» معنی 6 شود.