بارزه

«لغت نامه دهخدا»

[رِ زَ] (ع ص) تأنیث بارز. آشکار : و تری الارض بارزه. (قرآن 18 / 48). || (اِ) در تداول طبی، قسمت بیرونی مخرج. و اذا احرق (الشعر) و نثر علی مقعده البارزه... (ابن البیطار)(1). رجوع به بارز شود.
.(لکلرک)
(1) - Anuis en providence.