بار شکسته

«لغت نامه دهخدا»

[رِ شِ کَ تَ / تِ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) مجلس پادشاهی پایان یافته. بار گسسته. بهم خورده. تمام شده. خاتمه یافته :
هرگز نشود دامن زایر بدر او
از شِستَن(1) و نایافتن بار شکسته.سوزنی.
و رجوع به بار گسستن شود.
(1) - نشستن.