بارن

«لغت نامه دهخدا»

[رِ] (اِخ) وارنه. ناحیت البرز.(1)کرزوس چون از کورش شکست خورد شاه ایران جوانمردانه با او رفتار کرد و قسمتی از داراییش را بدو بازگردانید و شهر بارن را نیز به وی بخشید. رجوع به ایران باستان ج1 ص279 و 285 شود.
(1) - Barene.