«لغت نامه دهخدا»
[نَ / نِ کَ دَ] (مص مرکب)شخصی که نفس خود را به مهلکه اندازد. (شعوری ج 1 ورق 179 برگ ب). زود در مخاطره و هلاکت افتادن. (ناظم الاطباء) (دِمزن). رجوع به بارانه کردن شود.(1) (1) - شاهدی برای بارانه کردن (رجوع به بارانه و بارانه کردن) و بارنانه کردن بدست نیامد، و مورد تأمل است.