باروچه

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ] (اِ) پاروچه. نوعی از ظرفی یا آوندی است که در آن گل و لای میبرند. (آنندراج) (دِمزن)(1). آوندی که در آن گل می کشند. گل کش. (ناظم الاطباء).
(1) - ناظم الاطباء و دِمزن بکسر «چ» ضبط کرده اند.