باگزند

«لغت نامه دهخدا»

[گَ زَ] (ص مرکب) (از: با + گزند) دارای آسیب. زیان دار. زیان آور :
به بازارگان گفت لب را ببند
کزین سودمندیم و هم باگزند.فردوسی.
و رجوع به گزند شود.