«لغت نامه دهخدا»
[بُ لَ کَ دَ] (مص مرکب) قد کشیدن. قامت افروختن. قدآختن : بالا بلند کرد درخت بلند ناز ناگه به حسرت از نظر باغبان برفت. سعدی.