بالاپیما

«لغت نامه دهخدا»

[پَ / پِ] (نف مرکب) اندازه گیرندهء بالا. اندازه گیر بالا و قد آدمی. قدسنج. بالاسنج. که بالا پیماید. که اندازهء قد گیرد. || (اِ مرکب) آلتی برای اندازه گرفتن قد سربازانی که وارد خدمت میشوند. برخی از معاصران کلمهء تواز(1) را به بالاپیما ترجمه کرده اند.
(1) - Toise.