«لغت نامه دهخدا»
[سَ] (اِ مرکب، ق مرکب) برتر یا دورتر از آن جانب که سر قرار دارد (در قبر). مقابل پائین پا: او را بالاسر فلان دفن کردم. || (در حالت اضافی) روی سر. فراز سر. || بر بالین.