بالاور

«لغت نامه دهخدا»

[وَ] (ص مرکب) صاحب قامت بلند. (یادداشت مؤلف). آخته قامت. دارای بالا :
چگونه هول حیوانی چو بالاور(1) ژیان پیلی
کجا پیل ژیان زو تا جهان باشد جهان باشد.
فرخی (دیوان چ دبیرسیاقی ص32).
(1) - ن ل: ... ز بالار. ن ل دیگر: بصورت اژدها خیمی ببالادر. (و در این صورت شعر شاهد نخواهد بود).