«لغت نامه دهخدا»
[بِلْ بَ هَ] (ع ق مرکب) (از: ب + ال + بداهت) ناگهان. بی فکر و اندیشه. بطور بدیهه. (ناظم الاطباء). بدیههً. و رجوع به بداهت شود.