بالجونه

«لغت نامه دهخدا»

[نَ] (اِخ) بگفتهء جوینی در جهانگشای نام چشمه ای است ظاهراً در نواحی واقع میان جنوب دریاچهء بایکال تا دیوار چین: چشمه ایست که آنرا بالجونه(1)گویند آنجائی که میان چنگیز و خان قبیلهء کرائیت بنام اونگ خان جنگ در گرفته است و چنگیزخان با لشکر اندک اونگ خان را با گروه انبوه منهزم گردانیده. و این حال در شهور سنهء تسع و تسعین و خمسمائه (599 ه . ق.) واقع شده است. (از جهانگشای جوینی ص27). در حبیب السیر (چ خیام ج 3 ص20) این نام بصورت بالجویه آمده و آنرا در حدود ختا دانسته است.
(1) - ن ل: بالجیونه.