بالس

«لغت نامه دهخدا»

[لِ] (اِخ) ناحیتی است (از حدود خراسان) اندر میان بیابان، جایی بسیار کشت و برز و کم نعمت است و اندر وی شهرهاست چون سفنجایی، کوشک، سیوی. و مستقر امیر شهر کوشک است. (حدود العالم). رخج اقلیمی است بین زمین داور و بین بالس. (اصطخری ص244، نقل از حاشیهء تاریخ سیستان ص31). از شرح اخیر پیداست که این موضع در مغرب افغانستان کنونی واقع بوده است.