بالین پرستنده

«لغت نامه دهخدا»

[پَ رَ تَ دَ / دِ] (نف مرکب) خدمتکار. (آنندراج). بالین پرست. (فرهنگ نظام) :
چو بالین پرستنده شد نرم گوی
ازو بیشتر مهربانی مجوی.نظامی.
و رجوع به بالین پرست شود.