بام

«لغت نامه دهخدا»

(اِ) رنگ. فام. از باب جواز تبدیل با به فاء. (از فرهنگ شعوری ج1 ص177). رنگ. (ناظم الاطباء).
- الوس بام؛ ابلق. دورنگ: و گویند آن فریشته که گردون آفتاب کشد بصورت اسپی است الوس بام(1). (نوروزنامه).
- زردبام؛ زردرنگ. زردگون.
- سرخ بام؛ سرخ رنگ.
- سیاه بام؛ سیاه رنگ.
- سفیدبام؛ سفیدرنگ.
- کبودبام؛ کبودرنگ.
- شیربام؛ شیری. برنگ شیر. سفید مایل بزردی: و منه (من اللؤلؤ) مایشبه اللبن فیسمی شیربام. (الجماهر فی معرفه الجواهر بیرونی).
(1) - الوس، دورنگ. ابلق.