«لغت نامه دهخدا»
[مَ رَ مَ] (اِخ) عبدالله بن عمر بن عبدالله بن احمد بامخرمه، ملقب به تقی الدین متولد 907 ه . ق. او مفتی یمن بود و در علوم عصر تبحر داشت. در حضرموت و زبید و شحر و عدن و تعز و حرمین تدریس میکرد و در سال 943 منصب قضاء شحر را به دست آورد، آنگاه از آن کناره گرفت و به عدن مهاجرت کرد. سپس حج گزارد و به عدن بازگشت و در آنجا می زیست تا در سال 971 ه . ق. درگذشت. او راست: «المصباح فی شرح العده والسلاح» و «الدره الزهبه فی شرح الرحبیه» و «حقیقه التوحید» در رد بر طائفهء ابن عربی. و «الفتاوی» و «معرفه الاوقات و سمت القبله و معرفه الساعات» و رساله ای در «علم حساب» و «علم المساحه» و رساله ای در «العمل بالربع المجیب» و «ظل الاستواء» و «الجداول المحققه المحرره». ارجوزه ها و اشعاری هم دارد. (از اعلام زرکلی ج 2 ص571).