بامکنت

«لغت نامه دهخدا»

[مُ / مِ نَ] (ص مرکب)(1) که مکنت دارد. ثروتمند. پولدار. ملاک. صاحب ثروت. و رجوع به مکنت شود.
(1) - از با+ مکنت (بضم)بمعنی قوت و شدت و مکنت بکسر بمعنی تمکن و منزلت داشتن است در نزد بزرگان. و در تداول عامه فارسی زبانان بیشتر در معنی اخیر بکسر میم تلفظ کنند.