بامیمنت

«لغت نامه دهخدا»

[مَ مَ نَ] (ص مرکب)(1) که میمنت داشته باشد. میمون. مبارک. فرخنده. فرخنده پی. و رجوع به میمنت شود.
(1) - از با + میمنت.