بانام و ننگ

«لغت نامه دهخدا»

[مُ نَ] (ص مرکب)(1) که نام و ننگ دارد. غیور. (یادداشت مؤلف) :
تهیدست باهیبت و نام و ننگ(2)
زن زشتروی نکوچادر است.
سعدی (صاحبیه).
(1) - از با+ نام و ننگ.
(2) - با بقرینه حذف شده است.