بانوج

«لغت نامه دهخدا»

(اِ)(1) جای خوابی باشد که بجهت اطفال سازند و از جایی آویزند و طفل را در آن خوابانند و حرکت دهند تا در هوا آید و رود. (از برهان). و رجوع به ننو. ننی. بانوچ و بازپیچ شود. این کلمه به همین معنی در تداول عامهء گناباد بکار می رود. || ریسمانی را گویند که در ایام عید نوروز از جای بلند یا شاخ درختی آویزند و زنان و دختران بر آن نشسته در هوا آیند و روند. (برهان قاطع). تاب بازی کودکان. تاب. دودأه. ارجوحه. مرجوحه. بازپیچ. (منتهی الارب): دوّدالغلام بر بانوج نشسته و بر هوا رفت و آمد نمود. تدوید؛ بر بانوج نشستن و بر هوا رفت و آمد نمودن. زحلوقه؛ بانوج چوبین که آن را بر جایی بلند نهند و کودکان بر دو طرف آن نشینند. (منتهی الارب).
(1) - ظ: مصحف «نانواج». از افادات علامهء قزوینی. (از حاشیهء برهان قاطع چ معین).