باوردارنده

«لغت نامه دهخدا»

[وَ رَ دَ / دِ] (نف مرکب) که باور دارد. که استوار دارد. که بپذیرد. مؤمن. (یادداشت مؤلف).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر