باوفا

«لغت نامه دهخدا»

[وَ] (ص مرکب)(1) که وفا دارد. وفادار :
کم آزاری و بردباریش خوست
دلش باوفا و کفش باسخاست.ناصرخسرو.
(1) - از: با + وفا.