«لغت نامه دهخدا»
[یِ] (ع ص) بائت. بیتوته کننده و شب گذراننده در نزد کسی: و البائت علی فراش رسول الله (ص) امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب. (از ناظم الاطباء). و رجوع به بائت شود.