بئر

«لغت نامه دهخدا»

[ب ءْرْ] (ع اِ) چاه. (از تاج العروس) (ناظم الاطباء). حفره ای عمیق در زمین که از آن آب برآید. (از اقرب الموارد). حفرهء استوانه شکلی که در زمین فروبرند تا به آب رسد و از آنجا آب برگیرند. ج، آبار (مقلوب از اَبآر) و ابؤُر و آبُر و بِئار. (تاج العروس) (ناظم الاطباء) (از معجم البلدان). رجوع به چاه شود.
- یوم البئر؛ روزی از روزهای عرب. (از معجم البلدان).