«لغت نامه دهخدا»
[بِءْ رِ اَ] (اِخ) چاهی است در مدینه در مقابل مسجد قبا منسوب به اریس یکی از یهودان، و مهر حضرت رسول از دست عثمان بن عفان بسال ششم خلافتش در همین چاه افتاد و هرچه جستند آن را نیافتند. اریس در لغت شامیان به معنای فلاح یا اکار است و جمع آن اریسون و ارارسه و ارارس، و من گمان کنم که این لغت اص عبری است و شاید هم کلمهء رئیس بمعنی پیشوای شهر معرب آن بوده باشد. (از معجم البلدان).