«لغت نامه دهخدا»
[بِءْ رِ زَ زَ] (اِخ) چاه زمزم. نام چاهی به مکه : بئر زمزم از خانهء کعبه سوی مشرق است و بر گوشهء حجرالاسود است و میانه بئر زمزم و خانه چهل و شش ارش است و فراخی چاه سه گز و نیم در سه گز و نیم است. آبش شوری دارد لیکن بتوان خورد و سر چاه را حظیره کرده اند از تخته های رخام سپید، بالای آن دو ارش. و چهار سوی زمزم آخرها کرده اند که آب را در آن ریزند و مردم وضو سازند. (از سفرنامهء ناصرخسرو ص 98). و رجوع به کلمهء زمزم شود.