بت خواره

«لغت نامه دهخدا»

[بَ خوا / خا رَ / رِ] (نف مرکب) (از: بت = آهار واش جولاهگان + خواره = خورنده) دشنام گونه ای است جولاهگان را :
یاقوتی جولاهه بمرد و دو پسر ماند
زان پیرک جولاههء بت خوارهء بدخواه.
سوزنی.