بترک

«لغت نامه دهخدا»

[بِ تَ] (اِ مرکب) (از: ب + ترک) کلمهء دعا که هنگام وداع گویند یعنی خداحافظ. (ناظم الاطباء).
- بترک گفتن؛ خداحافظ گفتن. (ناظم الاطباء).
- || فراغت حاصل کردن از کاری. (ناظم الاطباء). و رجوع به ترک شود.