بتنگ آوردن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ تَ وَ دَ] (مص مرکب)به جان آوردن. به ستوه آوردن. زله کردن :
کاین خانه که آب و رنگت آرد
از تنگی خود بتنگت آرد.نظامی.