«لغت نامه دهخدا»
[بِ رَ / رِ دَ] (مص مرکب)به جای رسیدن. || بموقع رسیدن. || به حد مردان رسیدن. بالغ شدن : چون فرزند امیرالمؤمنین بجاء (بجای) رسد، این عهده [ که هارون را بخلع خود بازدارم ] بر من. (مجمل التواریخ والقصص).