بجد

«لغت نامه دهخدا»

[بِ جِدد] (ق مرکب) (از: ب + جد) جداً. حقیقهً. مؤکداً. لزوماً. سریعاً. با ابرام و با کوشش و جد و جهد. (ناظم الاطباء) :
عاشقم بر قهر و لطف او بجد
ای عجب من عاشق این هر دو ضد.مولوی.