بجده

«لغت نامه دهخدا»

[بَ دَ / بُ جُ دَ] (ع اِ) حقیقت کار. کنه آن. اندرون. (منتهی الارب) (آنندراج). نیت شخص. سرّ کار. (ناظم الاطباء). باطن چیزی. باطن کار. (از اقرب الموارد). هو عالم ببجده امرک. یعنی او بر باطن کار تو آگاه است. (از اقرب الموارد). || اصل. (آنندراج) (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || صحرا. (منتهی الارب). بیابان. (ناظم الاطباء). || دانستن. علم. (منتهی الارب). عنده بجده ذلک؛ ای علمه. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || ابن بجده؛ دانای حقیقت کار و کنه آن. (ناظم الاطباء) (منتهی الارب) (آنندراج). دلیل. هادی. (منتهی الارب). دلیل هادی که از گفتار خود برنگردد. (از اقرب الموارد): انا ابن بجدتها. || کسی که از گفته خود برنگردد. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء).