بجل

«لغت نامه دهخدا»

[بَ جَ] (ع اِ) افتراء. بهتان. (آنندراج). تهمت. (منتهی الارب). || شگفت. (آنندراج) (منتهی الارب). || دنائت و دون همتی. (آنندراج). و از آن است قول لقمان بن عاد که در ذم برادر خویش گفته خذی منی اخی ذا البجل؛ ای انه قصیر الهمه یرضی بخسائس الامور و لایرغب فی معالیها. (منتهی الارب). فرومایگی. پست فطرتی. (ناظم الاطباء).