«لغت نامه دهخدا»
[بَ حِ] (ع ص، اِ) نعت از بحر به همهء معانی مصدری آن از قبیل گوش شتر شکافتن و سراسیمه شدن، و سیراب نشدن و سست و تیره رنگ شدن شتر. (از منتهی الارب).
