بحساب گرفتن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ حِ گِ رِ تَ] (مص مرکب) (از: ب + حساب + گرفتن). معتبر داشتن. (آنندراج) :
ناز تحویل کند آن که به عاشق شب و روز
چه حساب است که هرگز نگرفتش بحساب.
تأثیر.