«لغت نامه دهخدا»
[بِ حَ قَ] (ق مرکب) (از: ب + حقیقت) بحق. از روی درستی. حقیقهً. بالحقیقه : بحقیقت مرا اجل اینجا آورد. (کلیله و دمنه).