«لغت نامه دهخدا»
[بَ] (ع ص، اِ) شتری که به دست خود خاک کاویده پس خود اندازد. (منتهی الارب). باحث. || بسیار بحث کننده، تذکیر و تأنیث در آن یکسان است. (منتهی الارب). سخت کاونده. و مذکر و مؤنث در آن یکی است. (منتهی الارب). || (اِخ) نام سورهء توبه و بدین معنی بُحوث نیز روایت کرده اند. (منتهی الارب).