بخت آویز

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (نف مرکب)بخت آویزنده. بخت رسان. طالع آور. طالع انگیز. که بخت بدو آویخته باشد. قرین بخت. مقارن اقبال :
به پیروزی و بهروزی همی زی با دل افروزی
بدولتهای ملک انگیز و بخت آویز اخترها.
منوچهری.