«لغت نامه دهخدا»
[بُ] (اِخ) احمدبن غالب یا احمدبن محمد بن غالب، مکنی به ابوبکر. از ثقات محدثان است و کتابهائی در علم حدیث تألیف کرده. وی بسال 425 ه . ق. در بغداد درگذشت. رجوع به طبقات الشافعیه ج 3 و تاریخ بغداد و ریحانه الادب شود.