برق جه

«لغت نامه دهخدا»

[بَ جَهْ / جِهْ] (نف مرکب) جهنده چون برق. تند و سریع :
برق جه بادگذر یوزدو و کوه قرار
شیردل پیل قدم گورتک آهوپرواز.
منوچهری.
آمد به عیدگاه چو سرو آن بچهره گل
بر برق جه براقی گلگون شده سوار.سوزنی.