بزانوش

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (اِخ) نام سردار رومی در زمان اردشیر که برای بستن پیمان آشتی بنزد شاپور آمد. (مزدیسنا ص380) :
بزانوش بد نام آن پهلوان
سواری سرافراز و روشن روان.
فردوسی.
|| نام قیصر روم و نام خواجه سرای داریوش. (از فرهنگ لغات شاهنامه ص54).