بزبان

«لغت نامه دهخدا»

[بُ] (ص مرکب، اِ مرکب) محافظ بز. نگهبان بز. || (اِخ) عیوق را بزبان خوانند. (از التفهیم از یادداشت مرحوم دهخدا). || نام محله ای به مرو. (یادداشت مرحوم دهخدا).