«لغت نامه دهخدا»
[بُ زُ خوی / خی تَ](حامص مرکب) تکبر کردن. خود را بزرگ دیدن : اگر کلب غضب را طاعت داری در تو تهور و ناپاکی... و بزرگ خویشتنی... پدید آید. (کیمیای سعادت).