«لغت نامه دهخدا»
[بُ زُ] (ص مرکب) آنکه رای بزرگ دارد. بلنداندیشه. کسی که رای و اندیشهء قوی دارد : کآن تخت نشین که اوج سای است خرد است ولی بزرگ رای است.نظامی.