بزه کردن

«لغت نامه دهخدا»

[بَ زَ / زِ کَ دَ] (مص مرکب)گناه کردن. خطا کردن. عصیان کردن :
از بزه کردنش عجب ماندند
بزه گر زین جنایتش خواندند.نظامی.
بچه دیر ماندی ای صبح که جان من برآمد
بزه کردی و نکردند مؤذنان ثوابی.سعدی.
و رجوع به بزه شود.