بزه گار

«لغت نامه دهخدا»

[بَ زَ / زِ] (ص مرکب) بزه کار. گناه کار. خطاکار : و اگر دختر آید باری بزه گار نشود. (فارسنامهء ابن البلخی ص31). اما ترسیدم که بدخویان ترا صورتی نمایند و در حق فرزند خویش بزه گار شوی. (فارسنامهء ابن البلخی ص99). رجوع به بزه کار شود.