بس

«لغت نامه دهخدا»

[بُ س س] (اِخ) زمینی است مر بنی نصربن معاویه را. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). زمینی است متعلق به بنی نصربن معاویه بن بکربن هوازن نزدیک حنین و آن را بُسّی نیز گویند و آن نام کوههایی است در سرزمین ایشان و عباس بن مرداس سلمی در این شعر از آن یاد کرده است:
رکضت الخیل فیها بین بس
الی الاوراد تحنط بالنهاب.
و عاهان بن کعب گوید:(1)
بنیک(2) و هجمه کاشاء بس
غلاظ منابت القصرات کوم(3).
(از تاج العروس).
و رجوع به معجم البلدان شود.
(1) - یاقوت این بیت را بنقل از غوری دربارهء موضعی پرنخل آورده است.
(2) - یاقوت: بنون
(3) - در معجم البلدان مصراع دوم چنین است: صفا یا کنه الابارکوم.