بساکه

«لغت نامه دهخدا»

[بَ کِ] (اِ)(1) برجستگی روی جلبک که اندکی نازکتر است، دراز میشود و نوک آن خم گشته پرتپلاسم درونی آن به قطعاتی چند تقسیم میگردد که هر یک از آنها دو تاژک دارند. (گیاه شناسی گل گلاب چ 1326 ه . ش. دانشگاه طهران ص117). و رجوع به بساک شود.
(1) - Antherozoide.